غزل شمارهٔ ۲۸۰۴

✦ معنای کلِ این غزل

هر بیت را بگشایید — صفحهٔ خودش را دارد: برگردان، شرح، واژه‌های دشوار.

1. G2804:1 چون تو آن روبند را از روی چون مه برکنیچون قضای آسمانی توبه‌ها را بشکنی
2. G2804:2 منگر اندر شور و بدمستی من ای نیک عهدبنگر آخر در میی کاندر سرم می‌افکنی
3. G2804:3 اول از دست فراقت عاشقان را تی کنیوآنگه اندر پوستشان تا سر همه در زر کنی
4. G2804:4 مه رخا سیمرغ جانی منزل تو کوه قافاز تو پرسیدن چه حاجت کز کدامین مسکنی
5. G2804:5 چون کلام تو شنید از بخت نفس ناطقهکرد صد اقرار بر خود بهر جهل و الکنی
6. G2804:6 چون ز غیر شمس تبریزی بریدی ای بدندر حریر و در زر و در دیبه و در ادکنی

ganjoor: sh2804 · public domain