قرائت› دفتر ۱› بخش ۶۸ → قبلی · بعدی ←
بخش ۶۸ - جواب گفتن هدهد طعنهٔ زاغ را
پاسخ هدهد به طعنه زاغ
- M1:1233 گفت ای شه بر من عور گدایقول دشمن مشنو از بهر خدای
- M1:1234 گر به بطلانست دعوی کردنممن نهادم سر ببُر این گردنم
- M1:1235 زاغ کو حکمِ قضا را منکرستگر هزاران عقل دارد کافرست
- M1:1236 در تو تا کافی بود از کافرانجای گَند و شهوتی چون کافِ ران
- M1:1237 من ببینم دام را اندر هواگر نپوشد چشم عقلم را قضا
- M1:1238 چون قضا آید شود دانش بخوابمه سیه گردد بگیرد آفتاب وقتی که تقدیر الهی فرا میرسد، عقل و دانش از کار میافتد،همانطور که ماه تاریک میشود و خورشید گرفتگی پیدا میکند.این بیت میگوید که وقتی تقدیر خداوند (قضا) حاکم شود، هوش و خرد انسانی کارایی خود را از دست میدهد و فرد دچار خطا میشود، همانگونه که پدیدههای عظیم کیهانی مانند ماه و خورشید نیز تحت تأثیر قرار میگیرند.
- M1:1239 از قضا این تعبیه کی نادِرستاز قضا دان کو قضا را مُنکرست