بخش ۸۸ - حکایت در بیان توبهٔ نصوح کی چنانک شیر از پستان بیرون آید باز در پستان نرود آنک توبه نصوحی کرد هرگز از آن گناه یاد نکند به طریق رغبت بلک هر دم نفرتش افزون باشد و آن نفرت دلیل آن بود کی لذت قبول یافت آن شهوت اول بی‌لذت شد این به جای آن نشست نبرد عشق را جز عشق دیگر چرا یاری نجویی زو نکوتر وانک دلش باز بدان گناه رغبت می‌کند علامت آنست کی لذت قبول نیافته است و لذت قبول به جای آن لذت گناه ننشسته است سنیسره للیسری نشده است لذت و نیسره للعسری باقیست بر وی

حکایت در بیان توبه نصوح؛ که چنان که شیر از پستان بیرون آید باز در پستان نرود، آن کس که توبه نصوح کند هرگز از آن گناه به طریق رغبت یاد نکند، بلکه هر دم نفرتش افزون باشد و آن نفرت دلیل آن بود که لذت قبول یافت و آن شهوت اول بی‌لذت شد و این به جای آن نشست. 'نبرد عشق را جز عشق دیگر / چرا یاری نجویی زو نکوتر.' و آن کس که دلش باز به آن گناه رغبت می‌کند، علامت آن است که لذت قبول نیافته است و لذت قبول به جای آن لذت گناه ننشسته است؛ 'سنیسره للیسری' (ما او را به سوی آسانی هدایت خواهیم کرد) نشده است و لذت 'و نیسره للعسری' (و او را به سوی سختی سوق می‌دهیم) بر او باقی است