M1:1912 — ناز را رویی بباید همچو ورد / چون نداری گرد بدخویی مگرد

مولانا در این بیت، که از حکیم سنایی غزنوی وام گرفته، یک اصل مهم در سلوک معنوی را بیان می‌کند: هر ادعایی باید پشتوانه‌ای داشته باشد. همان‌طور که در عالم ظاهر، «ناز کردن» و کرشمه آمدن تنها از کسی پذیرفته است که صورتی زیبا چون گل سرخ (ورد) دارد، در عالم معنا نیز ادعای بزرگی و بی‌نیازی از سالکی پذیرفته است که به کمال و زیبایی باطنی رسیده باشد.

این بیت در ادامهٔ نصیحت قبلی می‌آید که «اگر یوسف نیستی، یعقوب باش». یوسف نماد جمال و کمال مطلق (معشوق) است و یعقوب نماد نیاز و طلب (عاشق). مولانا به سالک می‌گوید اگر هنوز به مقام «یوسفی» و کمال نرسیده‌ای، پس جای «ناز کردن» نیست. به جای آن باید «نیاز» پیشه کنی و مانند یعقوب در سوز و گداز باشی. «بدخویی» در اینجا به معنای تکبر، غرور و ادعای بی‌نیازی در برابر حق است؛ رفتاری که از یک سالکِ نرسیده، زشت و ناپسند شمرده می‌شود، همان‌طور که ناز کردن از یک فرد نازیبا، زننده است.

بنابراین، پیام اصلی این است که سالک باید جایگاه خود را بشناسد. اگر هنوز در راه است و به مقصد نرسیده، باید با فروتنی و نیاز حرکت کند و از غرور و ادعاهای بی‌جا بپرهیزد، چرا که چنین رفتاری مانع اصلی رشد او خواهد بود.