M1:499 — در یکی گفته که اُستا هم توی / زانک استا را شناسا هم توی

此节诗句出自一个故事，讲述一位奸诈的大臣为了从内部瓦解基督教，故意在《福音书》中写下许多相互矛盾的教义。鲁米在此处列举了其中一些矛盾的说法。

就在前几节诗中，大臣写道人必须“寻求一位导师”（اُستادی طلب），强调了外在引导的必要性。然而，在这节诗中，他却提出了一个截然相反的观点：你就是自己的导师。这种说法听起来充满智慧，似乎是在倡导一种内在的自主与觉醒。它利用了一个苏菲派的核心思想：真正的知在己身，认识上师的能力源于内在已有的神性之光。如果一个人内在没有辨识真伪的能力，即使遇到真正的导师也无法认出。

然而，鲁米将这句“至理名言”放在奸臣之口，意在揭示一种危险。这种看似高深的灵性教诲，若脱离了谦卑求教的实践，极易沦为自欺欺人的借口。它会助长灵性上的骄傲，让人误以为无需任何引导，从而固步自封，拒绝真正的成长。这正是奸臣的目的：通过植入这种模棱两可、能被轻易误用的“智慧”，制造混乱，使信徒们在“依靠导师”和“自作导师”的矛盾中无所适从，最终摧毁整个信仰体系。

این بیت بخشی از داستان «وزیر مکار مسیحی» است که برای گمراه کردن پیروان عیسی، آموزه‌های انجیل را تحریف می‌کرد. او طومارهایی با تعالیم ضد و نقیض می‌نوشت تا هر گروهی را به راهی بکشاند و میانشان تفرقه بیندازد.

در ابیات قبل، مولانا بر ضرورت حیاتی «پیر» و «استاد» برای سلوک معنوی تأکید کرده بود و اینکه عاقبت‌بینی و درک حقیقت، امری اکتسابی و نیازمند راهنماست. اما وزیر مکار، در یکی از طومارهای جعلی خود، دقیقاً برعکس این را تعلیم می‌دهد. او به مریدان می‌گوید که نیازی به جستجوی استادی بیرون از خود ندارید؛ خود شما استاد هستید. استدلال فریبنده‌ی او این است: «چون این تو هستی که باید استاد حقیقی را بشناسی و تأیید کنی، پس معیار و اصل، خود تو هستی.»

این سخن، نوعی فردگرایی افراطی و خودبسندگی معنوی را ترویج می‌کند که از دیدگاه مولانا بسیار خطرناک است. این ایده، نفس و قضاوت شخصی را جایگزین راهنمایی الهی می‌کند و سالک را در دام غرور و سرگردانی می‌اندازد. مولانا این تناقض‌گویی عمدی را به عنوان یکی از ابزارهای اصلی دشمنان حقیقت برای ایجاد اختلاف و گمراهی معرفی می‌کند.