M1:649 — آن وزیر از اندرون آواز داد / کای مریدان از من این معلوم باد

این بیت، نقطه‌ی آغاز فریب نهایی وزیر است. او که با تظاهر به زهد و پارسایی، مریدان بسیاری را گرد خود جمع کرده، اکنون مرحله‌ی آخر نقشه‌اش را برای نابودی مسیحیت از درون اجرا می‌کند. او خود را در خانه‌اش پنهان کرده و از همان‌جا با لحنی مرموز و معنوی، پیروان بی‌قرارش را خطاب قرار می‌دهد.

کلمه‌ی «اندرون» صرفاً به معنای داخل خانه نیست، بلکه فضایی از خلوت و جدایی معنوی را القا می‌کند. او با این کار، خود را از دسترس خارج می‌کند تا سخنان بعدی‌اش، که ادعای دریافت پیامی از حضرت عیسی برای ترک خلق است، تأثیرگذارتر و الهی‌تر به نظر برسد. این «آواز» در واقع اعلامیه‌ای رسمی برای آغاز دوره‌ی جدیدی از انزوا و جدایی است که مریدان را سرگشته و مضطرب خواهد کرد.

This couplet marks a pivotal moment in the story. The devious vizier, having successfully established himself as a Christian ascetic, has locked himself away in a forty-day spiritual retreat (khalwat). His devoted followers, new converts to this purified form of Christianity, have been waiting eagerly outside his cell. The tension has been building, and now, finally, a voice emerges from within.

The phrase "from deep inside" (az andarūn) is significant. On a literal level, it means he is speaking from within his physical seclusion. On a spiritual level, it mimics the language of mystical revelation, where truth emerges from an inner, unseen source. The vizier is carefully stage-managing this moment to sound like a genuine spiritual master receiving a divine command that he must now transmit to his flock.

This beyt serves as a formal proclamation, setting the stage for the dramatic and (deceptively) holy instructions that follow. He is about to tell them that Jesus has commanded him to withdraw from the world completely, a message designed to cement his saintly reputation and ensure his plot continues without his direct involvement.