M1:657 — گفت هر یک را بدین عیسوی / نایب حقّ و خلیفهٔ من توی

این بیت بخشی از نقشه‌ی نهایی وزیر یهودی برای نابود کردن مسیحیت از درون است. او که با تظاهر به زهد و تقوا، اعتماد کامل امیران دوازده‌گانه‌ی مسیحی را جلب کرده است، اکنون در خلوت با هر یک از آنها ملاقات می‌کند.

به هر امیر جداگانه می‌گوید که او را به عنوان جانشین خود و «نایب حق» برگزیده است و سایر امیران باید از او پیروی کنند. او با این کار، بذر اختلاف و جنگ قدرت را در میان آنها می‌کارد. هر امیر با این تصور که او تنها وارث حقیقی است، پس از مرگ وزیر، خود را رهبر بلامنازع خواهد دانست.

مولانا با این داستان نشان می‌دهد که چگونه نفسانیات و حب جاه و مقام می‌تواند یک جامعه را از هم بپاشد. وزیر با شناخت دقیق این نقطه ضعف در سران قوم، به سادگی آنها را بازیچه‌ی نقشه‌ی خود می‌کند و هر کدام را با وعده‌ی انحصاریِ جانشینی، به جان یکدیگر می‌اندازد. عبارت «خلیفه‌ی من» و «نایب حق» دقیقاً به همین عطش قدرت اشاره دارد و نشان می‌دهد که چگونه رهبران فاسد از مفاهیم مقدس برای فریب و تفرقه‌افکنی استفاده می‌کنند.