M2:1340 — این قیامت زان قیامت کی کمست / آن قیامت زخم و این چون مرهمست

Rumi establece un poderoso contraste entre dos tipos de «resurrección» (qiyāmat). La primera, «aquella», es la escatológica, el Día del Juicio Final, un evento cósmico de terror y rendición de cuentas que Rumi describe como una «herida» (zakhm).

La segunda, «esta», es la resurrección espiritual que puede ocurrir aquí y ahora. Es la transformación interior radical, la aniquilación del yo inferior (nafs) y el renacimiento en la conciencia divina. En el contexto de la historia, es el acto de «arrancar la espina» del ego, una tarea que parece tan monumental como mover una montaña. Rumi argumenta que este evento interior no es en absoluto inferior al evento cósmico final. De hecho, es superior, porque mientras que el Juicio Final es un trauma, esta resurrección interior es un «bálsamo» (marham).

El punto de Rumi es profundamente práctico y místico: no esperes al fin del mundo para transformarte. La verdadera resurrección es una experiencia presente que, en lugar de herir, sana el alma. Quien experimenta este bálsamo en vida, como afirma el siguiente verso, se vuelve inmune a la herida del juicio futuro.

مولانا در اینجا دو نوع «قیامت» را با هم مقایسه می‌کند: یکی قیامت آخرالزمان که در آن کوه‌ها از جا کنده می‌شوند و حساب و کتابی سخت در کار است، و دیگری قیامتی که در همین دنیا و در درون انسان رخ می‌دهد. این قیامت درونی، همان تحول معنوی و «مردن پیش از مرگ» است؛ یعنی از بین بردن کوه خودخواهی و نفسانیات.

او می‌گوید این تحول درونی نه تنها از آن قیامت بزرگ کمتر نیست، بلکه از جهتی برتر است. قیامت آخرالزمان برای کسانی که آماده نیستند، یک «زخم» است؛ رویدادی هولناک و دردآور که جبراً بر همه واقع می‌شود. اما این قیامت اختیاری، یعنی دگرگونی روحی، مانند «مرهم» است. مرهمی است که انسان را برای رویارویی با هر زخمی آماده می‌کند و پیشاپیش او را شفا می‌بخشد. کسی که این تحول شفابخش را تجربه کند، از زخم‌های آینده در امان خواهد بود.