M2:1753 — هر کسی را سیرتی بنهاده‌ام / هر کسی را اصطلاحی داده‌ام

این بیت بخشی از پاسخ خداوند به حضرت موسی است. موسی چوپانی را به خاطر شیوۀ ساده و به ظاهر کفرآمیزش در پرستش خداوند سرزنش کرده بود. خداوند در اینجا به موسی یادآوری می‌کند که گوناگونی در میان انسان‌ها، بخشی از آفرینش الهی است. هر فردی «سیرت» یا طبیعت و منش درونیِ ویژۀ خود را دارد و متناسب با همان سیرت، «اصطلاح» یا زبان و شیوۀ بیانی خاص خود را برای ارتباط با معبود به کار می‌گیرد.

مولانا با این بیت بر اصل بنیادین تکثرگرایی در مسیرهای روحانی تأکید می‌کند. از دیدگاه او، آنچه اهمیت دارد، «حال» و صدق درونی فرد است، نه صرفاً «قال» و صورت بیرونی عبادت. خداوند به شکل ظاهری کلمات نگاه نمی‌کند، بلکه به جوهرۀ دل و روان انسان می‌نگرد. بنابراین، زبان عاشقانۀ چوپان که از عمق جانش برمی‌خاست، نزد خداوند پذیرفته‌تر از انتقاد عالمانۀ موسی بود که از سر غفلت نسبت به این حقیقت بیان شد. این بیت دعوتی است به احترام گذاشتن به راه‌های گوناگون سلوک و پرهیز از قضاوت دیگران بر اساس معیارهای شخصی خود.