M2:2727 — چونک در سبزه ببینی دنبه‌ها / دام باشد، این ندانی تو چرا؟

در این بخش از داستان، ابلیس در حال دفاع از خود در برابر انسانی است که گناهانش را به گردن او می‌اندازد. ابلیس استدلال می‌کند که مقصر اصلی، نفسِ حریص و شهوت‌رانِ خود انسان است، نه وسوسه‌ی بیرونی.

این بیت یک مثال روشن برای این استدلال است. «سبزه» یا چمنزار، نماد دنیا و زیبایی‌های فریبنده‌ی آن است. «دنبه‌ها» (تکه‌های چربی) نماد لذت‌های نفسانی و خواسته‌های دنیوی هستند که به شکلی جذاب و در دسترس عرضه می‌شوند. ابلیس می‌گوید هر انسان عاقلی باید بفهمد که چنین فرصت جذابی که بی‌دلیل در برابرش قرار گرفته، یک «دام» است. اما چرا انسان این را نمی‌فهمد؟ بیت بعدی پاسخ می‌دهد: «میل دنبه چشم و عقلت کور کرد». یعنی این شهوت و حرص است که چشم عقل را کور می‌کند و باعث می‌شود انسان آشکارترین خطرها را نبیند و خود را به هلاکت بیندازد.

بنابراین، این بیت تأکیدی است بر اینکه مسئولیت اصلی فریب خوردن با خود انسان است، زیرا او به ندای عقل بی‌توجهی می‌کند و تسلیم کشش کورکورانه‌ی نفس خود می‌شود.