पढ़िए› दफ़्तर 2› उस व्यक्ति की कहानी जो अपनी खोई हुई ऊँटनी ढूँढ़ रहा था और पूछ रहा था› शेर 2916
M2:2916 — اشتری گم کردی و جُستیش چُست / چون بیابی چون ندانی کان تُست؟
M2:2916
अर्थ · به زبانِ تو — आपकी भाषा · AI
این بیت می‌گوید همان‌طور که صاحب شتر، شتر گمشدهٔ خود را به محض یافتن فوراً بازمی‌شناسد، سالک راه حق نیز وقتی حقیقتِ از دست رفتهٔ خود را بیابد، بی‌درنگ آن را خواهد شناخت.
این بیت سرآغاز حکایت مردی است که شترش را گم کرده و سراسیمه به هر سو می‌دود و از همه نشانی‌اش را می‌پرسد. مولانا با یک پرسش بدیهی و روشن، داستان را آغاز می‌کند: آیا ممکن است کسی دارایی ارزشمند خود را گم کند، به دنبالش بگردد، اما وقتی آن را یافت، نشناسد؟ پاسخ آشکارا منفی است.
در نگاه عرفانی مولانا، این «شتر» نمادی از حقیقتِ وجودی و اصلِ الهیِ انسان است که در هیاهوی زندگی روزمره و تعلقات دنیوی آن را گم کرده‌ایم. «جستجوی چُست» همان سلوک و تلاش معنوی برای بازیافتنِ آن گوهر گمشده است. نکتهٔ اصلی اینجاست که این حقیقت، امری بیگانه و خارجی نیست، بلکه متعلق به خودِ ماست. به همین دلیل، لحظهٔ «وصال» یا بازیافتنِ آن، لحظهٔ یک شهود و بازشناسیِ بی‌واسطه و قطعی است. نیازی به تأیید دیگران یا استدلال عقلی نیست؛ شناختی است که از اعماق جان برمی‌خیزد، همان‌طور که صاحب شتر، حیوان خود را از میان هزاران شتر دیگر فوراً تشخیص می‌دهد.
- جُستیش
- آن را جستجو کردی، دنبالش گشتی
- چُست
- سریع، چابک، با جدیت و شتاب
- کان
- مخفف «که آن»
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.