M2:565 — مر مرا تقلیدشان بر باد داد / که دو صد لعنت بر آن تقلید باد

این بیت، نقطه اوج پشیمانی و خودآگاهی مسافری است که الاغش را از دست داده است. او در مجلس سماع صوفیان، بدون آنکه بداند موضوع آواز و شادی آنها فروش و خوردن الاغ اوست، از روی شور و هیجان جمعی با آنها همصدا شده و فریاد می‌زد «خر رفت». اکنون که با حقیقت تلخ روبه‌رو شده، علت اصلی این فاجعه را نه در حیله‌گری صوفیان، که در «تقلید» جاهلانه و بی‌اساس خود می‌بیند.

مولانا از این داستان نتیجه‌ای عمیق‌تر می‌گیرد: تقلید، به‌ویژه پیروی از کسانی که خود به حقیقت نرسیده‌اند (بی‌حاصلان)، انسان را بر باد می‌دهد. این تقلید صرفاً یک اشتباه ساده نیست، بلکه آفتی است که عقل و قدرت تشخیص را از انسان می‌گیرد. مسافر به دلیل طمع در لذت آنی (طمع لوت و ذوق سماع)، چشم خود را بر حقیقت بست و از آگاهی غافل ماند. این بیت نفرینی است بر هر نوع پیروی‌ای که بر پایه‌ی تحقیق و آگاهی شخصی بنا نشده باشد، بلکه صرفاً بازتاب هیجانات و رفتارهای دیگران باشد.