M3:68 — از حدیث این جهان محجوب کرد / غیر خون او می‌نداند چاشت خورد

مولانا دلته د یوې ژورې معنوي نکتې د روښانه کولو لپاره د جنین مثال کاروي. لکه څنګه چې جنین د مور په رحم کې یوازې وینه د خپل خوراک په توګه پېژني او همدا وینه یې یوازینۍ هیله او غوښتنه وي، نو ځکه هغه له دې بهرنۍ نړۍ، له لمر، سپوږمۍ، باغونو او ښکلاوو څخه په بشپړه توګه ناخبره او پټ (محجوب) پاتې کېږي. د هغه ټوله نړۍ په هماغه وینه کې را ایساره وي.

په همدې ډول، هغه انسان چې په دنیوي غوښتنو او مادي حرص کې ډوب وي، د هغه حالت هم د همدغه جنین په څېر دی. د مال، مقام او نفساني غوښتنو سره یې تړاو د هغه لپاره د وینې حیثیت لري. دا حرص او غرض د هغه پر سترګو او غوږونو داسې پرده غوړوي چې هغه د روحاني نړۍ له حقیقتونو، د ابدي ژوند له کیسو او د خدای له معرفت څخه غافل پاتې کېږي. لکه څنګه چې جنین له وینې پرته بله ناشته نه پېژني، همداسې دنیاپرست انسان هم له مادي لاسته راوړنو پرته بل هیڅ شی د خپلې نېکمرغۍ او خوښۍ لامل نه ګڼي.

نو دا بیت موږ ته را زده کوي چې زموږ محدودې غوښتنې او دنیوي تړاوونه زموږ د لید او پوهې د محدودیت سبب ګرځي او موږ د یوې پراخې او لوړې نړۍ له درک څخه محروموي.