पूरी ग़ज़ल ↗

1. 1 سر فروکرد از فلک آن ماه روی سیمتن·آستین را می فشاند در اشارت سوی من
2. 2 همچو چشم کشتگان چشمان من حیران او·وز شراب عشق او این جان من بی‌خویشتن
3. 3 زیر جعد زلف مشکش صد قیامت را مقام·در صفای صحن رویش آفت هر مرد و زن
4. 4 مرغ جان اندر قفس می کند پر و بال خویش·تا قفس را بشکند اندر هوای آن شکن
5. 5 از فلک آمد همایی بر سر من سایه کرد·من فغان کردم که دور از پیش آن خوب ختن
6. 6 در سخن آمد همای و گفت بی‌روزی کسی·کز سعادت می گریزی ای شقی ممتحن
7. 7 گفتمش آخر حجابی در میان ما و دوست·من جمال دوست خواهم کو است مر جان را سکن
8. 8 آن همای از بس تعجب سوی آن مه بنگرید·از من او دیوانه تر شد در جمالش مفتتن
9. 9 میر مست و خواجه مست و روح مست و جسم مست·از خداوند شمس دین آن شاه تبریز و زمن