M2:124 — رو اشداء علی‌الکفار باش / خاک بر دلداری اغیار پاش

این بیت در ادامهٔ داستان مردی است که موی کج ابرویش باعث شده بود خیال خود را به جای هلال ماه ببیند. مولانا از این داستان نتیجه می‌گیرد که کوچک‌ترین کژی در وجود انسان (نفس، وابستگی‌ها، باورهای غلط) می‌تواند کل حقیقت را بپوشاند. او سپس انسان را به همنشینی با «راستان» و دوری از «ناراستان» دعوت می‌کند.

در این بیت، مولانا این مفهوم را به یک دستورالعمل اخلاقی و معنوی تبدیل می‌کند. او با وام گرفتن از آیهٔ قرآن (سوره فتح، آیه ۲۹)، «أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ»، از سالک می‌خواهد که در برابر «کفار» و «اغیار» سخت‌گیر باشد. در اینجا «کفار» (منکران) و «اغیار» (بیگانگان) صرفاً دشمنان بیرونی نیستند، بلکه در معنای عرفانی، به هر آنچه غیر از خداست اشاره دارند: نفس اماره، وسوسه‌های شیطانی، وابستگی‌های دنیوی، و همنشینان بد که انسان را از مسیر حق منحرف می‌کنند.

بنابراین، «خاک بر دلداری اغیار پاشیدن» به معنای کنار گذاشتن هرگونه سازش و مهربانی با این موانع درونی و بیرونی است. این یک دعوت به قاطعیت در مبارزه با نفس و پاکسازی درون از هر چیزی است که مانع دیدن حقیقت می‌شود، درست همان‌طور که آن مرد باید موی کج را از جلوی چشمش کنار می‌زد تا ماه را ببیند.