M2:2918 — آمده در بار کردن کاروان / اشتر تو زان میان گشته نهان

این بیت، صحنۀ گم شدن شتر را به تصویر می‌کشد. مولانا تمثیل مردی را به کار می‌برد که شتر خود را گم کرده است تا حالِ سالکی را نشان دهد که حقیقتِ وجودی خود یا همان «خودِ» اصیلش را در هیاهوی زندگی دنیوی و تعلقات آن گم کرده است.

«کاروان» نماد زندگی روزمره، جامعه، و مشغله‌های دنیوی است. «بار کردن» کنایه از سرگرم شدن به امور مادی و آماده شدن برای سفری است که مقصد آن معلوم نیست. در این میان، «شتر» که سرمایۀ اصلی مسافر برای پیمودن راه است و در اینجا نماد روح الهی، فطرت پاک، یا حقیقتِ درون انسان است، ناپدید می‌شود. این گم شدن، ناگهانی و در غفلت رخ می‌دهد؛ یعنی انسان چنان غرق در امور ظاهری می‌شود که از سرمایۀ باطنی خود غافل می‌ماند و آن را از دست می‌دهد. ابیات بعدی، سرگشتگی و جستجوی پریشان‌حالِ این مرد را پس از پی بردن به فقدانش، به زیبایی وصف می‌کنند.