M3:1116 — حیرتی باید که روبد فکر را / خورده حیرت فکر را و ذکر را

جلسهٔ 25 — [00:17:36] رازآلودی و گشوده نشدن حیرت

باری، اینکه آدم با چیزی مواجه بشود که ببینه در هیچ فرهنگی نامی برای او نیست، در هیچ منظومهٔ معرفتی مفهومی و قالب مفهومی برای او نیست، هم ذهن هنگ می‌کنه می‌ایسته، هم زبان می‌ایسته. توجه می‌کنید؟ این می‌شه مقام حیرت. این می‌شه مقام حیرت. این می‌شه همون که گفت که:

خب حالا به اینجا که می‌رسیم، مطلب تمام نمی‌شود. یعنی در اینجا در واقع تازه آغاز می‌شود مسئله. در دینداری عارفانه و تجربت‌اندیشانه ما به حیرت می‌رسیم. و این حیرت البته اقتضائات خودش رو داره. چند تا اتفاق مهم در اینجا می‌افته. یکی اینکه ما این موجود رو اونگاه رازآلود می‌نامیم. بنابراین حیرت در حقیقت محصول مواجهه با رازهاست در این عالم. من این رو قبلاً هم خدمت دوستان گفتم، اینجا هم تکرار می‌کنم. کلمهٔ راز از کلماتی‌ست که فقط تو عرفان پیدا می‌شه. شما تو فلسفه پیدا نمی‌کنید، تو علم هم پیدا نمی‌کنید. اگر هم اونجاها بگویند، اونا مجازاً می‌گن. اونجایی که حقیقتاً سر یا راز پیدا می‌شه، همونجایی‌ست که حیرت هم پیدا می‌شه.