M3:132 — خاک او گردی و مدفون غمش / تا دمت یابد مددها از دمش

این بیت ادامهٔ مفهوم «مردن پیش از مرگ» است. مولانا می‌گوید ساختن گور واقعی، نه با سنگ و چوب، که با تحولی درونی است. سالک باید خود را در برابر عظمت معشوق (حق) همچون خاک، پست و ناچیز کند و اجازه دهد که «غم عشق» او را در بر بگیرد و دفن کند. این «غم» در عرفان نیرویی سازنده است؛ دردِ شیرینِ فراق و اشتیاق که «منیت» و خودخواهی را از میان می‌برد.

نتیجهٔ این فنا شدن و دفن شدن در عشق الهی، حیاتی دوباره است. «دَم» یا نَفَسِ سالک که نماد زندگی و وجود اوست، از «دَم» یا نَفَسِ الهی که منبع حیات کل هستی است، «مدد» می‌گیرد. به عبارت دیگر، وقتی از خود تهی شدی، وجودت از خدا پر می‌شود و زندگی‌ات بازتابی از حیات الهی می‌گردد. این همان معنای حقیقی «زیستن در او و با او» است.