لوستل› دفتر ۳› د فیل بچیو د برید کونکو کیسې پاتې برخه› بيت ۱۳۷
M3:137 — و آن یکی بینی در آن دلق کهن / چون نبات اندیشه و شکر سخن
M3:137
مانا · به زبانِ تو — ستاسو ژبه · AI
این بیت، در مقابل فردی که ظاهری آراسته اما باطنی پر از غم دارد، انسانِ عارفی را توصیف میکند که با وجود لباس مندرس و ظاهر ساده، اندیشه و گفتاری شیرین و دلنشین دارد.
مولانا در ابیات پیشین، فردی را توصیف میکند که جامهی ابریشمین و گرانبها به تن دارد اما از درون در عذاب و اندوه است. ظاهر آراستهی او، باطنِ ویرانش را پنهان کرده است. این بیت، نقطهی مقابل آن تصویر است.
در اینجا با انسانی مواجهیم که جامهای کهنه و پینه خورده (دلق کهن) به تن دارد؛ نمادی از فقر ظاهری و بیاعتنایی به مادیات. اما این ظاهر ساده، باطنی بسیار غنی و ارزشمند را در خود جای داده است. اندیشههای این فرد مانند «نبات» است؛ شیرین، خالص و شفاف. سخنانش نیز همچون «شکر» گوارا و زندگیبخش است.
پیام اصلی مولانا این است که ارزش حقیقی انسان به باطن اوست، نه به ظاهرش. آن فرد اطلسپوش، با تمام ثروت و زیبایی ظاهری، اسیر اندیشههای تلخ و غمگین است، در حالی که این عارفِ ژندهپوش، از سرچشمهی معرفت سیراب شده و اندیشه و کلامش برای دیگران مایهی آرامش و حلاوت است. این تقابل، یکی از مضامین اصلی در عرفان است که برتری معنا بر صورت و فقر معنوی بر غنای مادی را نشان میدهد.
- دلق کهن
- جامهٔ پشمی پاره و وصلهدار، لباس مندرس درویشان
- نبات
- شکر متبلور، شاخهنبات؛ در اینجا کنایه از شیرینی، خلوص و شفافیت
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.