M3:1586 — گفت آن زیرک که ای قوم پسند / درس خوانید و کنید آوا بلند

Dit couplet is het begin van een kleine, humoristische anekdote binnen de Masnavi. De kinderen van een meester zijn aan het lezen, en één van hen – de 'slimme' of 'sluwe' (زیرک) – bedenkt een plan om de les te beëindigen. Hij moedigt zijn medeleerlingen aan om hun stemmen te verheffen en luid te lezen. Het plan is gebaseerd op de wetenschap dat de meester hoofdpijn krijgt van hun geschreeuw. Het kind gebruikt hier een omgekeerde psychologie: door juist het gedrag aan te moedigen dat de meester irriteert, hoopt hij dat de meester hen zal wegsturen. Dit toont Rumi's vermogen om diepzinnige lessen te verpakken in alledaagse, herkenbare situaties, vaak met een vleugje humor. De 'slimheid' van het kind is hier niet per se positief of negatief; het is een observatie van menselijk gedrag en de manieren waarop mensen hun doelen proberen te bereiken.