لوستل› دفتر ۳› د دې بیان چې الله ویل عین د حق لبیک ویل دي› بيت ۲۲۰
M3:220 — که نه چربِش دارد و نه نوش او / سِحر خواند، میدمد در گوش او
M3:220
مانا · به زبانِ تو — ستاسو ژبه · AI
دعوت فریبندهی دنیا در حقیقت هیچ لذت و شیرینی واقعی ندارد، بلکه همچون ورد جادوگری است که در گوش انسان خوانده میشود تا او را مسحور و گمراه کند.
مولانا در این بخش، دنیا و وسوسههای آن را به «غول» یا راهزنی تشبیه میکند که مسافر راه حقیقت را با وعدههای جذاب و شیرین به سوی خود میخواند. این بیت به ماهیت این وعدهها میپردازد.
مصراع اول تأکید میکند که پیشنهادهای فریبندهی دنیا، با وجود ظاهر دلچسبشان («چرب و نوش»)، در باطن هیچ لذت و گوارایی پایداری ندارند. این لذتها سطحی و توخالیاند و به جای آنکه روح را تغذیه کنند، آن را مسموم میسازند. مولانا هشدار میدهد که این «چربش» و «نوش» واقعی نیست، بلکه دامی بیش نیست.
مصراع دوم، روش این فریب را توضیح میدهد. دنیا همچون جادوگری است که در گوش انسان افسون میخواند و میدمد. این تصویر، قدرت اغواگری کلام و وعدههای دروغین را نشان میدهد که عقل و هوشیاری (حزم) را زایل میکند و فرد را همچون مسحورشدگان، بیاراده به دنبال خود میکشاند. این فریب، نه از طریق یک پیشنهاد واقعی، بلکه از راه ایجاد توهم و سِحر عمل میکند.
- چربِش
- چربی، لذت، گوارایی، چیزی که خوشمزه و دلپذیر است
- نوش
- شیرینی، گوارایی، هر چیز نوشیدنی یا خوردنی لذتبخش
- سِحر
- جادو، افسون
- میدمد
- فوت میکند، اشاره به عمل افسونخوانی و دمیدن ورد
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.