M3:228 — یار تو خرجین تست و کیسه‌ات / گر تو رامینی مجو جز ویسه‌ات

این بیت در ادامه‌ی هشدار مولانا درباره‌ی دوستی‌های فریبنده‌ی دنیوی آمده است. مولانا به سالک می‌گوید که فریب دعوت‌ها و وعده‌های شیرین اما توخالی دیگران را نخورد. دوست و همراه واقعی انسان، «خرجین» و «کیسه»ی اوست؛ یعنی همان داشته‌ها، توانایی‌ها و منابع درونی و معنوی که همیشه همراه اوست و می‌تواند به آن تکیه کند.

مولانا برای روشن شدن این مفهوم، به داستان عاشقانه‌ی کهن ایرانی، «ویس و رامین»، اشاره می‌کند. در این داستان، رامین عاشق ویسه است. مولانا می‌گوید: اگر تو خود را مانند رامین، یک عاشق و سالک واقعی می‌دانی، پس باید معشوق حقیقی خود یعنی «ویسه» را بجویی. این «ویسه» یا معشوق، کسی جز ذات و حقیقت باطنی خود تو نیست. بیت بعدی این معنا را آشکارتر می‌کند: «ویسه و معشوق تو هم ذات تست / وین برونی‌ها همه آفات تست». بنابراین، پیام اصلی این است که خودشناسی و اتکا به نفس، راه رهایی از دام‌های بیرونی و یافتن آرامش و کمال حقیقی است.