M3:977 — مارگیری رفت سوی کوهسار / تا بگیرد او به افسون‌هاش مار

مولانا داستان خود را با تصویری ساده و آشنا آغاز می‌کند: یک مارگیر که برای به دست آوردن مار، راهی کوهستان می‌شود. این مارگیر، نماد هر انسان جوینده و سالکی است که در راه طلب، قدم برمی‌دارد. کوهستان، استعاره‌ای از مسیر دشوار و پرخطر سلوک معنوی است، جایی که فرد باید با سختی‌ها و خطرات روبرو شود تا به مقصود خود برسد.

کلمه‌ی کلیدی در اینجا «طلب» است، همانطور که ابیات بعدی به صراحت به آن اشاره می‌کنند («آنک جوینده‌ست یابنده بود»). مارگیر به امید یافتن چیزی ارزشمند (مار) رنج سفر را بر خود هموار می‌کند. او از ابزار خود، یعنی «افسون»، استفاده می‌کند که نماد دانش، مهارت، و ابزارهای معنوی است که سالک برای تسلط بر نیروهای درونی و بیرونی به کار می‌گیرد.

اما نکته‌ی پنهان داستان که در ادامه آشکار می‌شود، این است که این جوینده، در تشخیص و اندازه‌گیری آنچه می‌یابد، دچار خطای بزرگی می‌شود. او به دنبال مار می‌رود، اما اژدهایی یخ‌زده را می‌یابد و آن را با مار مرده اشتباه می‌گیرد. این مقدمه، زمینه‌ را برای درسی بزرگ‌تر آماده می‌کند: خطر اشتباه گرفتن حقیقت‌های عظیم و بالقوه ویرانگر (نفس سرکش، تجلیات معنوی مهارنشدنی) با دستاوردهای کوچک و قابل کنترل.