M5:1354 — رو ترش کردی و جاروبی به کف / چیست آن خر برگسسته از علف

این بیت لحظه‌ای کلیدی در داستان است که در آن، خاتون (بانوی خانه) مچ کنیزک خود را می‌گیرد. کنیزک که مشغول اعمال شهوانی با خر بوده، با ورود ناگهانی خاتون، سراسیمه صحنه‌سازی می‌کند. او چهره‌ای ترش و خسته به خود می‌گیرد و جارویی به دست می‌گیرد تا وانمود کند مشغول نظافت بوده است.

اما خاتون که از پنجره، خرِ برانگیخته را دیده، فریب این نمایش را نمی‌خورد. او زیر لب و با کنایه‌ای تلخ به کنیزک می‌گوید: «ظاهر خود را آراسته‌ای، اما حقیقتِ ماجرا آنجاست؛ آن حیوان که از غریزه‌ی اصلی‌اش (خوردن علف) دست کشیده و بی‌تاب است، نشان می‌دهد که در این خانه خبر دیگری بوده است.»

این بیت تقابل میان «ظاهرِ ریاکارانه» (چهره‌ی ترش و جارو) و «باطنِ آشکار» (خرِ منتظر) را به تصویر می‌کشد. مولانا نشان می‌دهد که چگونه امیال و حقایق درونی، حتی اگر تلاش کنیم پنهانشان کنیم، خود را از گوشه‌ای دیگر نمایان می‌سازند. کنایه‌ی خاتون در واقع به این معناست که «می‌توانم حقیقت را پشت نقاب تو ببینم».