M5:1405 — هم بچیدی دانه مرغ از خرمنش / هم نیفتادی رسن در گردنش

این بیت در ادامه‌ی داستان کنیزک و خاتون است و زبان حال خاتون را از دید کنیزک بیان می‌کند. خاتون، عمل شهوت‌رانی با خر را از کنیزک «دزدید» اما فقط ظاهر آن را دید و از «کدو» که وسیله‌ی ایمنی بود، غافل ماند. این دانش ناقص، او را به هلاکت کشاند.

مولانا این حالت را به مرغی تشبیه می‌کند که می‌خواهد از خرمن، دانه برچیند (لذت ببرد) اما همزمان آرزو دارد که طناب دام (خطر و عواقب) به گردنش نیفتد. این آرزویی محال است. خاتون نیز می‌خواست از آن عمل لذت ببرد (چیدن دانه) اما چون از جزئیات کلیدی و خطر آن (دام) بی‌خبر بود، جان خود را از دست داد.

این بیت در واقع نقد «علم ناتمام» و عمل کردن بر اساس آن است، به ویژه زمانی که با «حرص» و «شهوت» همراه باشد. فرد مغرور و حریص، تنها جنبه‌ی جذاب و مطلوب یک موضوع را می‌بیند و از خطرات و ظرایف آن چشم‌پوشی می‌کند و در نهایت، همین نگاه ناقص او را به دام می‌اندازد. پیام کلی این است که برای بهره‌مندی ایمن از هر نعمتی، شناخت کامل و همه‌جانبه‌ی آن ضروری است.