M5:1409 — چون در افتد در گلوشان حبل دام / دانه خوردن گشت بر جمله حرام

این بیت در ادامۀ داستان «کنیزک و خاتون» و با استفاده از تمثیل «مرغ و دانه و دام» بیان می‌شود. «دانه» نماد لذت‌ها و نعمت‌های دنیوی است و «دام» نماد خطرات و عواقب ویرانگری است که در دلِ حرص و زیاده‌روی نهفته است. مولانا می‌گوید افراد غافل و حریص، مانند مرغی بی‌خبر، چنان سرگرم چیدن دانه (لذت) می‌شوند که تله را نمی‌بینند.

این بیت لحظۀ سرنوشت‌ساز را توصیف می‌کند: لحظه‌ای که «طناب دام» (حبل دام) به دور گردنشان می‌افتد. در آن لحظه، دیگر کار از کار گذشته است. همان دانه‌ای که لحظه‌ای پیش منبع لذت بود، حالا بی‌معنا و دست‌نیافتنی می‌شود. برای کسی که در حال جان دادن در تله است، فکر کردن به خوردنِ دانه پوچ و ناممکن است. این تصویر، وضعیتِ «خاتون» داستان را نشان می‌دهد که در اوجِ کامجویی، به دست همان لذت هلاک شد و دیگر فرصتی برای پشیمانی یا بازگشت نداشت. پیام اصلی این است که غفلت از عواقبِ پنهانِ لذت‌جوییِ بی‌حد و حصر، به محرومیتی ابدی و نابودی ختم می‌شود.