M5:26 — سستچشمانی که شب جولان کنند / کی طواف مشعلهٔ ایمان کنند
M5:26
مانا · به زبانِ تو — ستاسو ژبه · AI
کسانی که بصیرت معنوی ضعیفی دارند و در تاریکیِ جهل و غفلت زندگی میکنند، هرگز نمیتوانند به گرد شمع فروزان حقیقت و ایمان حلقه بزنند و از نور آن بهرهمند شوند.
مولانا در این بخش از دفتر پنجم، انسانها را در برابر «نور حق» به دو دسته تقسیم میکند. دستهای که مستعد و پذیرای این نور هستند و دستهای دیگر که از آن گریزانند.
این بیت وصف گروه دوم است: «سستچشمان». اینان کسانی هستند که چشم دلشان به نور حقیقت بینا نیست. همانطور که خفاش یا موش، با چشمان ضعیف خود، شب را برای فعالیت انتخاب میکنند، این افراد نیز در «شبِ» جهل، وهم و دنیای مادی «جولان» میدهند و به امور دنیوی و لذات نفسانی سرگرماند. فعالیت آنها در تاریکی است، نه در روشنایی روز حقیقت.
طبیعتاً چنین موجوداتی که به تاریکی خو گرفتهاند، از نور گریزانند. آنها چگونه میتوانند به گرد «مشعلۀ ایمان» که نوری خیرهکننده دارد، طواف کنند؟ طواف کردن، نشانۀ عشق، تسلیم و مرکز قرار دادنِ آن حقیقت نورانی است. اما کسی که حیاتش به شب وابسته است، از خورشید و مشعل میترسد و توان نزدیک شدن به آن را ندارد. در نتیجه، این بیت تقابل میان اهل ظلمت و اهل نور را به تصویر میکشد و بیان میکند که شرط بهرهمندی از ایمان، داشتن چشم بینا و میل به روشنایی است.
- سستچشمان
- کسانی که چشمشان ضعیف است؛ در اینجا کنایه از افرادی است که بصیرت معنوی ندارند.
- جولان کنند
- تاخت و تاز میکنند، به هر سو میدوند، فعالیت میکنند.
- کی
- چگونه، چه وقت، هرگز (در اینجا به معنی نفی و انکار است).
- طواف
- دور چیزی گشتن (مانند گشتن به دور کعبه).
- مشعله
- مشعل، چراغ بزرگ، جایی که در آن آتش میافروزند.
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.