M5:3657 — مرد مهمان را گل و باران نشاند / بر تو چون صابون سلطانی بماند

این بیت بخشی از گفتگوی زن میزبان است که در تاریکی شب به اشتباه به بستر مهمان رفته و او را با شوهر خود اشتباه گرفته است. او از باران شدید و گِل‌ولای شدن راه‌ها شکایت دارد، زیرا این وضعیت باعث شده مهمانشان نتواند خانه را ترک کند و مجبور به ماندن شود.

مولانا برای بیان این ماندگاری ناخواسته، از تشبیهی هوشمندانه استفاده می‌کند: «صابون سلطانی». این نوع صابون در گذشته بسیار مرغوب و معطر بوده و به دلیل چربی زیاد، به‌سختی از روی پوست پاک می‌شده و اثرش تا مدت‌ها باقی می‌مانده است. زن با این تشبیه، به شوهرش (که در واقع مهمان است) می‌گوید این مهمان مثل همان صابون به آن‌ها «چسبیده» و رفتنی نیست. این سخن که از سر گله و شکایت بیان می‌شود، ناخواسته باعث آزردگی شدید مهمان می‌گردد و او با وجود هوای نامساعد، فوراً خانه را ترک می‌کند. در لایه‌ای عمیق‌تر، این داستان هشداری است دربارهٔ لذت‌های اتفاقی و دنیوی که می‌توانند «راه‌زن» سلوک معنوی باشند و سالک باید از آن‌ها بگریزد، همان‌طور که مهمان از آن موقعیت ناخواسته گریخت.