M5:497 — پر طاوست مبین و پای بین / تا که سؤ العین نگشاید کمین

مولانا این بخش را با یک تمثیل قدرتمند آغاز می‌کند: طاووس، که نماد زیبایی و جلوه‌گری است، پاهایی زشت دارد. او به سالک هشدار می‌دهد که همچون طاووس، تنها به «پرهای» خود، یعنی به فضایل، استعدادها و داشته‌هایش، چشم ندوزد. این کار به غرور و خودپسندی (چشم پسند خویشتن) می‌انجامد که از هر چشم‌زخم بیرونی خطرناک‌تر است. در مقابل، باید به «پاهای» خود، یعنی به ضعف‌ها، نقص‌ها و جنبه‌های ناپسند وجودش، نگاه کند. این نگاه واقع‌بینانه و فروتنانه، پادزهری برای تکبر است.

این بیت، راهکاری عملی برای در امان ماندن از «سُوءُ العین» ارائه می‌دهد. «سُوءُ العین» در اینجا معنایی دوگانه دارد: هم چشم‌زخم و حسد دیگران که به خاطر به رخ کشیدن داشته‌ها برانگیخته می‌شود، و هم «چشم بد» خود فرد که همان نگاه آلوده به عُجب و غرور است. وقتی انسان به کاستی‌های خود آگاه باشد، دیگر خود را در معرض نمایش و تحسین قرار نمی‌دهد و در نتیجه، نه از بیرون آسیبی می‌بیند و نه از درون با زهر غرور خود را هلاک می‌کند. ابیات بعدی نیز با اشاره به تأثیر چشم‌زخم حتی بر پیامبر (ص)، بر اهمیت این پند و ضرورت پنهان داشتن نعمت‌ها تأکید می‌کنند.