غزل شمارهٔ ۱۰۷۲

✦ د دې غزل ټوله مانا

هر بیت یې پرانیزئ — خپله پاڼه لري: مانا، شرحه، سخت لغات.

1. G1072:1 گر خورد آن شیر عشقت خون ما را خورده گیرور سپارم هر دمی جان دگر بسپرده گیر
2. G1072:2 سردهم این دم توی می بی‌محابا می‌خورمگر کسی آید برد دستار و کفشم برده گیر
3. G1072:3 گر بگوید هوشیاری زرق را پرورده‌ایبا چنین برقی پیاپی زرق را پرورده گیر
4. G1072:4 جان من طغرای باقی دارد اندر دست خویشصورتم امروز و فردایی‌ست او را مرده گیر
5. G1072:5 از خدا دریا همی‌خواهی و مار خشکی‌ییچون تو ماهی نیستی دریا به دست آورده گیر
6. G1072:6 غوره افشاری و گویی من ریاضت می‌کنمچونک میخواره نه‌ای رو شیره افشرده گیر
7. G1072:7 صوفیان صاف را گویی که دُردی خورده‌اندصوفیان را صاف می‌دارد تو بستان درده گیر
8. G1072:8 هر شکوفه کز می ما نیست خندان بر درختگرچه او تازه‌ست و خندان هم کنون پژمرده گیر
9. G1072:9 شمس تبریزی تو خورشیدی و از تو چاره نیستچونک بی‌تو شب بوَد استاره‌ها بشمرده گیر

ganjoor: sh1072 · public domain