غزل شمارهٔ ۱۳۴

✦ د دې غزل ټوله مانا

هر بیت یې پرانیزئ — خپله پاڼه لري: مانا، شرحه، سخت لغات.

1. G134:1 ساقیا در نوش آور شیره عنقود رادر صبوح آور سبک مستان خواب‌آلود را
2. G134:2 یک به یک در آب افکن جمله تر و خشک رااندر آتش امتحان کن چوب را و عود را
3. G134:3 سوی شورستان روان کن شاخی از آب حیاتچون گل نسرین بخندان خار غم فرسود را
4. G134:4 بلبلان را مست گردان مطربان را شیرگیرتا که درسازند با هم نغمه داوود را
5. G134:5 بادپیما بادپیمایان خود را آب دهکوری آن حرص ِافزون‌جویِ کم‌پیمود را
6. G134:6 هم بزن بر صافیان آن دُرد دردانگیز راهم بخور با صوفیان پالوده بی‌دود را
7. G134:7 می میاور زان بیاور که می از وی جوش کردآنک جوشش در وجود آورد هر موجود را
8. G134:8 زان میی کاندر جبل انداخت صد رقص الجملزان میی کاو روشنی بخشد دل مردود را
9. G134:9 هر صباحی عید داریم از تو خاصه این صبوحکه‌ز کرم بَر‌می‌فشانی باده موعود را
10. G134:10 برفشان چندانکه ما افشانده گردیم از وجودتا که هر قاصد بیابد در فنا مقصود را
11. G134:11 همچو آبی دیده در خود آفتاب و ماه راچون ایازی دیده در خود هستی محمود را
12. G134:12 شمس تبریزی برآر از چاه مغرب مشرقیهمچو صبحی کاو برآرد خنجر مغمود را

ganjoor: sh134 · public domain