غزل شمارهٔ ۱۶۶

✦ د دې غزل ټوله مانا

هر بیت یې پرانیزئ — خپله پاڼه لري: مانا، شرحه، سخت لغات.

1. G166:1 چمنی که تا قیامت گل او به بار باداصنمی که بر جمالش دو جهان نثار بادا
2. G166:2 ز بگاه میر خوبان به شکار می‌خرامدکه به تیر غمزه او دل ما شکار بادا
3. G166:3 به دو چشم من ز چشمش چه پیام‌هاست هر دمکه دو چشم از پیامش خوش و پرخمار بادا
4. G166:4 در زاهدی شکستم به دعا نمود نفرینکه برو که روزگارت همه بی‌قرار بادا
5. G166:5 نه قرار ماند و نی دل به دعای او ز یاریکه به خون ماست تشنه که خداش یار بادا
6. G166:6 تن ما به ماه ماند که ز عشق می‌گدازددل ما چو چنگ زهره که گسسته تار بادا
7. G166:7 به گداز ماه منگر به گسستگی زهرهتو حلاوت غمش بین که یکش هزار بادا
8. G166:8 چه عروسیست در جان که جهان ز عکس رویشچو دو دست نوعروسان تر و پرنگار بادا
9. G166:9 به عذار جسم منگر که بپوسد و بریزدبه عذار جان نگر که خوش و خوش عذار بادا
10. G166:10 تن تیره همچو زاغی و جهان تن زمستانکه به رغم این دو ناخوش ابدا بهار بادا
11. G166:11 که قوام این دو ناخوش به چهار عنصر آمدکه قوام بندگانت به جز این چهار بادا

ganjoor: sh166 · public domain