غزل شمارهٔ ۱۹۰

✦ د دې غزل ټوله مانا

هر بیت یې پرانیزئ — خپله پاڼه لري: مانا، شرحه، سخت لغات.

1. G190:1 با آن که می‌رسانی، آن بادهٔ بقا رابی‌تو نمی‌گوارد، این جام باده ما را
2. G190:2 مطرب! قدح رها کن، زین گونه ناله‌ها کنجانا! یکی بها کن، آن جنس بی‌بها را
3. G190:3 آن عشق سلسلت را، وان آفت دلت راآن چاه بابلت را، وان کان سحرها را
4. G190:4 باز آر بار دیگر، تا کار ما شود زراز سر بگیر از سر، آن عادت وفا را
5. G190:5 دیو شقا سرشته، از لطف تو فرشتهطغرای تو نبشته، مر مُلکَتِ صفا را
6. G190:6 در نورت ای گزیده! ای بر فلک رسیده!من دم به دم بدیده، انوار مصطفا را
7. G190:7 چون بسته گشت راهی، شد حاصلِ من آهیشد کوه همچو کاهی، از عشق، کهربا را
8. G190:8 از شمس‌دینِ چون مه، تبریز هست آگهبشنو دعا و گه‌گه، آمین کن این دعا را

ganjoor: sh190 · public domain