غزل شمارهٔ ۲۳۶۲

✦ د دې غزل ټوله مانا

هر بیت یې پرانیزئ — خپله پاڼه لري: مانا، شرحه، سخت لغات.

1. G2362:1 ای دو چشمت جاودان را نکته‌ها آموختهجان‌ها را شیوه‌های جان فزا آموخته
2. G2362:2 هر چه در عالم دری بسته‌ست مفتاحش تویعشق شاگرد تو است و درگشا آموخته
3. G2362:3 از برای صوفیان صاف بزم آراستهوانگهانی صوفیان را الصلا آموخته
4. G2362:4 وز میان صوفیان آن صوفی محبوب راسر معشوقی مطلق در خلاء آموخته
5. G2362:5 و آن دگر را ز امتحان اندر فراق انداختهسر سر عاشقانش در بلا آموخته
6. G2362:6 عشق را نیمی نیاز و نیم دیگر بی‌نیازاین اجابت یافته و آن خود دعا آموخته
7. G2362:7 پیش آب لطف او بین آتشی زانو زدههمچو افلاطون حکمت صد دوا آموخته
8. G2362:8 با دعا و با اجابت نقب کرده نیم شبسوی عیاران رند و صد دغا آموخته
9. G2362:9 پرجفایانی که ایشان با همه کافردلیمر وفا را گوش مالیده وفا آموخته
10. G2362:10 زخم و آتش‌های پنهانی است اندر چشمشانکاهنان را همچو آیینه صفا آموخته
11. G2362:11 جمله ایشان بندگان شمس تبریزی شدهدر تجلی‌های او نور لقا آموخته

ganjoor: sh2362 · public domain