غزل شمارهٔ ۲۶۹۰

✦ د دې غزل ټوله مانا

هر بیت یې پرانیزئ — خپله پاڼه لري: مانا، شرحه، سخت لغات.

1. G2690:1 چو عشق آمد که جان با من سپاریچرا زوتر نگویی کآری آری
2. G2690:2 جهان سوزید ز آتش‌های خوبانجمال عشق و روی عشق باری
3. G2690:3 چو جان بیند جمال عشق گویدشدم از دست و دست از من نداری
4. G2690:4 بدیدم عشق را چون برج نوریدرون برج نوری اه چه ناری
5. G2690:5 چو اشترمرغ جان‌ها گرد آن برجغذاشان آتشی بس خوشگواری
6. G2690:6 ز دور استاده جانم در تماشابه پیش آمد مرا خوش شهسواری
7. G2690:7 یکی رویی چو ماهی ماه سوزییکی مریخ چشمی پرخماری
8. G2690:8 که جان‌ها پیش روی او خیالیجهان در پای اسب او غباری
9. G2690:9 همی‌رست از غبار نعل اسبشبیابان در بیابان خوش عذاری
10. G2690:10 همی‌تازید عقلم اندک اندکهمی‌پرید از سر چون طیاری
11. G2690:11 همین دانم دگر از من مپرسیدکه صد من نیست آن جا در شماری
12. G2690:12 من آن آبم که ریگ عشق خوردشچه ریگی بلک بحر بی‌کناری
13. G2690:13 چو لاله کفته‌ای در شهر تبریزشدم بر دست شمس الدین نگاری

ganjoor: sh2690 · public domain