غزل شمارهٔ ۲۸۷۴

✦ د دې غزل ټوله مانا

هر بیت یې پرانیزئ — خپله پاڼه لري: مانا، شرحه، سخت لغات.

1. G2874:1 سحری کرد ندایی عجب آن رشک پریکه گریزید ز خود در چمن بی‌خبری
2. G2874:2 رو به دل کردم و گفتم که زهی مژده خوشکه دهد خاک دژم را صفت جانوری
3. G2874:3 همه ارواح مقدس چو تو را منتظرندتو چرا جان نشوی و سوی جانان نپری
4. G2874:4 در مقامی که چنان ماه تو را جلوه کندکفر باشد که از این سو و از آن سو نگری
5. G2874:5 گر تو چون پشه به هر باد پراکنده شویپس نشاید که تو خود را ز همایان شمری
6. G2874:6 بمترسان دل خود را تو به تهدید خسانکه نشاید که خسان را به یکی خس بخری
7. G2874:7 حیله می‌کرد دلم تا ز غمش سر ببردگفتم ای ابله اگر سر ببری سر نبری
8. G2874:8 شمس تبریز خیالت سوی من کژ نگریسترفتم از دست و بگفتم که چه شیرین نظری

ganjoor: sh2874 · public domain