غزل شمارهٔ ۴۰۸

✦ د دې غزل ټوله مانا

هر بیت یې پرانیزئ — خپله پاڼه لري: مانا، شرحه، سخت لغات.

1. G408:1 آن شنیدی که خضر تخته کشتی بشکستتا که کشتی ز کف ظالم جبار برست
2. G408:2 خضر وقت تو عشق است که صوفی ز شکستصافی است و مثل درد به پستی بنشست
3. G408:3 لذت فقر چو باده‌ست که پستی جویدکه همه عاشق سجده‌ست و تواضع سرمست
4. G408:4 تا بدانی که تکبر همه از بی‌مزگیستپس سزای متکبر سر بی‌ذوق بس است
5. G408:5 گریه شمع همه شب نه که از درد سرستچون ز سر رست همه نور شد از گریه برست
6. G408:6 کف هستی ز سر خم مُدَمَّغ برودچون بگیرد قدح باده جان بر کف دست
7. G408:7 ماهیا هر چه تو را کام دل از بحر بجوطمع خام مکن تا نخلد کام ز شست
8. G408:8 بحر می‌غرد و می‌گوید کای امت آبراست گویید بر این مایده کس را گله هست
9. G408:9 دم به دم بحر دل و امت او در خوش و نوشدر خطابات و مجابات بلی‌اند و الست
10. G408:10 نی در آن بزم کس از درد دلی سر بگرفتنی در آن باغ و چمن پای کس از خار بخست
11. G408:11 هله خامش به خموشیت اسیران برهندز خموشانه تو ناطق و خاموش بجست
12. G408:12 لب فروبند چو دیدی که لب بسته یاردست شمشیرزنان را به چه تدبیر ببست

ganjoor: sh408 · public domain