غزل شمارهٔ ۶۲۹

✦ د دې غزل ټوله مانا

هر بیت یې پرانیزئ — خپله پاڼه لري: مانا، شرحه، سخت لغات.

1. G629:1 عاشق چو منی باید می‌سوزد و می‌سازدور نی مثل کودک تا کعب همی‌بازد
2. G629:2 مه‌رو چو تویی باید ای ماه غلام توتا بر همه مه رویان می‌چربد و می‌نازد
3. G629:3 عاشق چو منی باید کز مستی و بی‌خویشیبا خلق نپیوندد با خویش نپردازد
4. G629:4 فارس چو تویی باید ای شاه سوار منکز وهم و گمان زان سو می‌راند و می‌تازد
5. G629:5 عشق آب حیات آمد برهاندت از مردنای شاه که او خود را در عشق دراندازد
6. G629:6 چون شاخ زرست این جان می‌کش به خودش می‌دانچندان که کشش بیند سوی تو همی‌یازد
7. G629:7 باری دل و جان من مستست در آن معدنهر روز چو نوعشقان فرهنگ نو آغازد
8. G629:8 چون چنگ شوی از غم خم داده وانگه اودر بر کشدت شیرین بی‌واسطه بنوازد
9. G629:9 آن آهوی مفتونش چون تازه شود خونشآن شیر بدان آهو در میمنه بگرازد
10. G629:10 شمس الحق تبریزی بر شمس فلک روزیباشد که طراز نو شعشاع تو بطرازد

ganjoor: sh629 · public domain