غزل شمارهٔ ۲۴۶۶

Abra qualquer dístico para a sua própria página — tradução, comentário, palavras difíceis.

G2466:1 ای که به لطف و دلبری از دو جهان زیاده‌ایای که چو آفتاب و مه دست کرم گشاده‌ای
G2466:2 صبح که آفتاب خود سر نزده‌ست از زمینجام جهان نمای را بر کف جان نهاده‌ای
G2466:3 مهدی و مهتدی توی رحمت ایزدی تویروی زمین گرفته‌ای داد زمانه داده‌ای
G2466:4 مایه صد ملامتی شورش صد قیامتیچشمه مشک دیده‌ای جوشش خنب باده‌ای
G2466:5 سر نبرد هر آنک او سر کشد از هوای توز آنک به گردن همه بسته‌تر از قلاده‌ای
G2466:6 خیز دلا و خلق را سوی صبوح بانگ زنگرچه ز دوش بیخودی بی‌سر و پا فتاده‌ای
G2466:7 هر سحری خیال تو دارد میل سردهیدشمن عقل و دانشی فتنه مرد ساده‌ای
G2466:8 همچو بهار ساقیی همچو بهشت باقییهمچو کباب قوتی همچو شراب شاده‌ای
G2466:9 خیز دلا کشان کشان رو سوی بزم بی‌نشانعشق سواره‌ات کند گرچه چنین پیاده‌ای
G2466:10 ذره به ذره ای جهان جانب تو نظرکنانگوهر آب و آتشی مونس نر و ماده‌ای
G2466:11 این تن همچو غرقه را تا نکنی ز سر برونبند ردا و خرقه‌ای مرد سر سجاده‌ای
G2466:12 باده خامشانه خور تا برهی ز گفت و گویا حیوان ناطقی جمله ز نطق زاده‌ای
G2466:13 لطف نمای ساقیا دست بگیر مست راجانب بزم خویش کش شاه طریق جاده‌ای

ganjoor: sh2466 · public domain