بخش ۱۱۱ - قصهٔ اعرابی درویش و ماجرای زن با او به سبب قلت و درویشی

1. M1:2259 یک شب اعرابی‌زنی مر شوی را گفت و از حد برد گفت و گوی را
2. M1:2260 کین همه فقر و جفا ما می‌کشیم جمله عالم در خوشی ما ناخوشیم
3. M1:2261 نان‌مان نه، نان‌خورش‌مان درد و رشک کوزه‌مان نه، آب‌مان از دیده اشک
4. M1:2262 جامهٔ ما، روز تاب آفتاب شب، نهالین و لحاف از ماهتاب
5. M1:2263 قرص مه را قرص نان پنداشته دست سوی آسمان برداشته
6. M1:2264 ننگ درویشان ز درویشی ما روز شب، از روزی‌اندیشی ما
7. M1:2265 خویش و بیگانه شده از ما رمان بر مثال سامری از مردمان
8. M1:2266 گر بخواهم از کسی یک مشت نسک مر مرا گوید خمش کن مرگ و جسک
9. M1:2267 مر عرب را فخر غزوست و عطا در عرب تو همچو اندر خط خطا
10. M1:2268 چه غزا ما بی‌غزا خود کشته‌ایم ما به تیغ فقر بی‌سر گشته‌ایم
11. M1:2269 چه عطا ما بر گدایی می‌تنیم مر مگس را در هوا رگ می‌زنیم
12. M1:2270 گر کسی مهمان رسد گر من منم شب بخسپد، دلقش از تن بر کنم

↓ download .txt ↓ JSON