بخش ۱۱۱ - حکم کردن داود بر صاحب گاو کی جمله مال خود را به وی ده

1. M3:2425 بعد از آن داود گفتش کای عنود جمله مال خویش او را بخش زود
2. M3:2426 ورنه کارت سخت گردد گفتمت تا نگردد ظاهر از وی استمت
3. M3:2427 خاک بر سر کرد و جامه بر درید که به‌هر دَم می‌کنی ظلمی مزید
4. M3:2428 یک‌دمی دیگر برین تشنیع راند باز داودش به پیش خویش خواند
5. M3:2429 گفت چون بختت نبود ای بخت‌کور ظلمت آمد اندک اندک در ظهور
6. M3:2430 ریده‌ای آنگاه صدر و پیشگاه ای دریغ از چون تو خر خاشاک و کاه
7. M3:2431 رو که فرزندان تو با جفت تو بندگان او شدند افزون مگو
8. M3:2432 سنگ بر سینه همی‌زد با دو دست می‌دوید از جهل خود بالا و پست
9. M3:2433 خلق هم اندر ملامت آمدند کز ضمیر کار او غافل بدند
10. M3:2434 ظالم از مظلوم کی داند کسی کو بود سخرهٔ هوا همچون خسی
11. M3:2435 ظالم از مظلوم آنکس پی برد کو سَرِ نفس ظلوم خود بُرد
12. M3:2436 ورنه آن ظالم که نفس است از درون خصم هر مظلوم باشد از جنون
13. M3:2437 سگ هماره حمله بر مسکین کند تا تواند زخم بر مسکین زند
14. M3:2438 شرم شیران راست نه سگ را بدان که نگیرد صید از همسایگان
15. M3:2439 عامهٔ مظلوم‌کش، ظالم‌پرست از کمین، سگشان سوی داود جست
16. M3:2440 روی در داود کردند آن فریق کای نبی مجتبی بر ما شفیق
17. M3:2441 این نشاید از تو کین ظلمیست فاش قهر کردی بی‌گناهی را به‌لاش

↓ download .txt ↓ JSON