Read Daftar 3 Section 136 ← previous · next →

بخش ۱۳۶ - باز جواب انبیا علیهم السلام ایشان را

The prophets, peace be upon them, answering them again

  1. M3:2922 انبیا گفتند نومیدی بدستفضل و رحمتهای باری بی‌حدست
  2. M3:2923 از چنین محسن نشاید ناامیددست در فتراک این رحمت زنید
  3. M3:2924 ای بسا کارا که اول صعب گشتبعد از آن بگشاده شد سختی گذشت How many a task, at first, seemed hard to bear,Then opened wide, and all its hardship passed!This couplet reassures the listener that many difficult situations, which initially appear insurmountable, eventually resolve themselves and their difficulties fade away.
  4. M3:2925 بعد نومیدی بسی اومیدهاستاز پس ظلمت بسی خورشیدهاست
  5. M3:2926 خود گرفتم که شما سنگین شدیتقفلها بر گوش و بر دل بر زدیت
  6. M3:2927 هیچ ما را با قبولی کار نیستکار ما تسلیم و فرمان کردنیست
  7. M3:2928 او بفرمودستمان این بندگینیست ما را از خود این گویندگی
  8. M3:2929 جان برای امر او داریم ماگر به ریگی گوید او کاریم ما
  9. M3:2930 غیر حق جان نبی را یار نیستبا قبول و رد خلقش کار نیست
  10. M3:2931 مزد تبلیغ رسالاتش ازوستزشت و دشمن‌رو شدیم از بهر دوست
  11. M3:2932 ما برین درگه ملولان نیستیمتا ز بعد راه هر جا بیستیم
  12. M3:2933 دل فرو بسته و ملول آنکس بودکز فراق یار در محبس بود
  13. M3:2934 دلبر و مطلوب با ما حاضرستدر نثار رحمتش جان شاکرست
  14. M3:2935 در دل ما لاله‌زار و گلشنیستپیری و پژمردگی را راه نیست
  15. M3:2936 دایما تر و جوانیم و لطیفتازه و شیرین و خندان و ظریف
  16. M3:2937 پیش ما صد سال و یکساعت یکیستکه دراز و کوته از ما منفکیست
  17. M3:2938 آن دراز و کوتهی در جسمهاستآن دراز و کوته اندر جان کجاست
  18. M3:2939 سیصد و نه سال آن اصحاب کهفپیششان یک روز بی اندوه و لهف
  19. M3:2940 وانگهی بنمودشان یک روز همکه به تن باز آمد ارواح از عدم
  20. M3:2941 چون نباشد روز و شب یا ماه و سالکی بود سیری و پیری و ملال
  21. M3:2942 در گلستان عدم چون بی‌خودیستمستی از سغراق لطف ایزدیست
  22. M3:2943 لم یذق لم یدر هر کس کو نخوردکی بوهم آرد جعل انفاس ورد
  23. M3:2944 نیست موهوم ار بدی موهوم آنهمچو موهومان شدی معدوم آن
  24. M3:2945 دوزخ اندر وهم چون آرد بهشتهیچ تابد روی خوب از خوک زشت
  25. M3:2946 هین گلوی خود مبر هان ای مهاناین‌چنین لقمه رسیده تا دهان
  26. M3:2947 راههای صعب پایان برده‌ایمره بر اهل خویش آسان کرده‌ایم