بخش ۱۳۹ - حکمت آفریدن دوزخ آن جهان و زندان این جهان تا معبد متکبّران باشد کی ائتیا طوعا او کرها

1. M3:2983 که لئیمان در جفا صافی شوند چون وفا بینند خود جافی شوند
2. M3:2984 مسجد طاعاتشان پس دوزخست پای‌بند مرغ بیگانه فخست
3. M3:2985 هست زندان صومعهٔ دزد و لئیم کاندرو ذاکر شود حق را مقیم
4. M3:2986 چون عبادت بود مقصود از بشر شد عبادتگاه گردن‌کش سقر
5. M3:2987 آدمی را هست در هر کار دست لیک ازو مقصود این خدمت بدست
6. M3:2988 ما خلقت الجن و الانس این بخوان جز عبادت نیست مقصود از جهان
7. M3:2989 گرچه مقصود از کتاب آن فن بود گر توش بالش کنی هم می‌شود
8. M3:2990 لیک ازو مقصود این بالش نبود علم بود و دانش و ارشاد سود
9. M3:2991 گر تو میخی ساختی شمشیر را برگزیدی بر ظفر ادبار را
10. M3:2992 گرچه مقصود از بشر علم و هدیست لیک هر یک آدمی را معبدیست
11. M3:2993 معبد مرد کریم اکرمته معبد مرد لئیم اسقمته
12. M3:2994 مر لئیمان را بزن تا سر نهند مر کریمان را بده تا بر دهند
13. M3:2995 لاجرم حق هر دو مسجد آفرید دوزخ آنها را و اینها را مزید
14. M3:2996 ساخت موسی قدس در باب صغیر تا فرود آرند سر قوم زحیر
15. M3:2997 زآنک جباران بدند و سرفراز دوزخ آن باب صغیرست و نیاز

↓ download .txt ↓ JSON