بخش ۱۴۴ - نومید شدن انبیا از قبول و پذیرای منکران قوله حتی اذا استیاس الرسل

1. M3:3077 انبیا گفتند با خاطر که چند می‌دهیم این را و آن را وعظ و پند
2. M3:3078 چند کوبیم آهن سردی ز غی در دمیدن در قفض هین تا بکی
3. M3:3079 جنبش خلق از قضا و وعده است تیزی دندان ز سوز معده است
4. M3:3080 نفس اول راند بر نفس دوم ماهی از سر گنده باشد نه ز دم
5. M3:3081 لیک هم می‌دان و خر می‌ران چو تیر چونک بلغ گفت حق شد ناگزیر
6. M3:3082 تو نمی‌دانی کزین دو کیستی جهد کن چندانک بینی چیستی
7. M3:3083 چون نهی بر پشت کشتی بار را بر توکل می‌کنی آن کار را
8. M3:3084 تو نمی‌دانی که از هر دو کیی غرقه‌ای اندر سفر یا ناجیی
9. M3:3085 گر بگویی تا ندانم من کیم بر نخواهم تاخت در کشتی و یم
10. M3:3086 من درین ره ناجیم یا غرقه‌ام کشف گردان کز کدامین فرقه‌ام
11. M3:3087 من نخواهم رفت این ره با گمان بر امید خشک همچون دیگران
12. M3:3088 هیچ بازرگانیی ناید ز تو زانک در غیبست سر این دو رو
13. M3:3089 تاجر ترسنده‌طبع شیشه‌جان در طلب نه سود دارد نه زیان
14. M3:3090 بل زیان دارد که محرومست و خوار نور او یابد که باشد شعله‌خوار
15. M3:3091 چونک بر بوکست جمله کارها کار دین اولی کزین یابی رها
16. M3:3092 نیست دستوری بدینجا قرع باب جز امید الله اعلم بالصواب

↓ download .txt ↓ JSON