بخش ۱۹۹ - تمثیل صابر شدن مؤمن چون بر شر و خیر بلا واقف شود

1. M3:4195 سگ شکاری نیست او را طوق نیست خام و ناجوشیده جز بی‌ذوق نیست
2. M3:4196 گفت نخود چون چنینست ای ستی خوش بجوشم یاریم ده راستی
3. M3:4197 تو درین جوشش چو معمار منی کفچلیزم زن که بس خوش می‌زنی
4. M3:4198 همچو پیلم بر سرم زن زخم و داغ تا نبینم خواب هندستان و باغ
5. M3:4199 تا که خود را در دهم در جوش من تا رهی یابم در آن آغوش من
6. M3:4200 زانک انسان در غنا طاغی شود همچو پیل خواب‌بین یاغی شود
7. M3:4201 پیل چون در خواب بیند هند را پیلبان را نشنود آرد دغا

↓ download .txt ↓ JSON