دفتر ۳ · 16 beyts
بخش ۹ - قصهٔ اهل سبا و طاغی کردن نعمت ایشان را و در رسیدن شومی طغیان و کفران در ایشان و بیان فضیلت شکر و وفا
با این بخش گفتوگو کن — ask the Masnavi about this section
پرسش دلخواه دربارهٔ مثنوی… open Ask →- M3:282 تو نخواندی قصهٔ اهل سبا یا بخواندی و ندیدی جز صدا
- M3:283 از صدا آن کوه خود آگاه نیست سوی معنی هوشِ کُه را، راه نیست
- M3:284 او همی بانگی کند بی گوش و هوش چون خمُش کردی تو، او هم شد خموش
- M3:285 داد حق اهل سبا را بس فراغ صد هزاران قصر و ایوانها و باغ
- M3:286 شکر آن نگزاردند آن بد رگان در وفا بودند کمتر از سگان
- M3:287 مر سگی را لقمهٔ نانی ز در چون رسد بر در همیبندد کمر
- M3:288 پاسبان و حارس در میشود گرچه بر وی جور و سختی میرود
- M3:289 هم بر آن در باشدش باش و قرار کفر دارد کرد غیری اختیار
- M3:290 ور سگی آید غریبی روز و شب آن سگانش میکنند آن دم ادب
- M3:291 که برو آنجا که اول منزل است حق آن نعمت گروگان دل است
- M3:292 میگزندش که «برو بر جای خویش حق آن نعمت فرو مگذار بیش»
- M3:293 از در دل و اهل دل آب حیات چند نوشیدی و وا شد چشمهات
- M3:294 بس غذای سکر و وجد و بیخودی از در اهل دلان بر جان زدی
- M3:295 باز این در را رها کردی ز حرص گرد هر دکان همیگردی ز حرص
- M3:296 بر در آن منعمانِ چربدیگ میدوی بهر ثرید مرده ریگ
- M3:297 چربش اینجا دان که جان فربه شود کار نااومید اینجا به شود
❋