بخش ۶۸ - مژده دادن ابویزید از زادن ابوالحسن خرقانی قدس الله روحهما پیش از سالها و نشان صورت او سیرت او یک به یک و نوشتن تاریخ‌نویسان آن در جهت رصد

1. M4:1799 آن شنیدی داستان بایزید که ز حال بوالحسن پیشین چه دید
2. M4:1800 روزی آن سلطان تقوی می‌گذشت با مریدان جانب صحرا و دشت
3. M4:1801 بوی خوش آمد مر او را ناگهان در سواد ری ز سوی خارقان
4. M4:1802 هم بدانجا نالهٔ مشتاق کرد بوی را از باد استنشاق کرد
5. M4:1803 بوی خوش را عاشقانه می‌کشید جان او از باد باده می‌چشید
6. M4:1804 کوزه‌ای کو از یخابه پر بود چون عرق بر ظاهرش پیدا شود
7. M4:1805 آن ز سردی هوا آبی شدست از درون کوزه نم بیرون نجست
8. M4:1806 باد بوی‌آور مر او را آب گشت آب هم او را شراب ناب گشت
9. M4:1807 چون درو آثار مستی شد پدید یک مرید او را از آن دم بر رسید
10. M4:1808 پس بپرسیدش که این احوال خوش که برونست از حجاب پنج و شش
11. M4:1809 گاه سرخ و گاه زرد و گه سپید می‌شود رویت چه حالست و نوید
12. M4:1810 می‌کشی بوی و به ظاهر نیست گل بی‌شک از غیبست و از گلزار کل
13. M4:1811 ای تو کام جان هر خودکامه‌ای هر دم از غیبت پیام و نامه‌ای
14. M4:1812 هر دمی یعقوب‌وار از یوسفی می‌رسد اندر مشام تو شفا
15. M4:1813 قطره‌ای بر ریز بر ما زان سبو شمه‌ای زان گلستان با ما بگو
16. M4:1814 خو نداریم ای جمال مهتری که لب ما خشک و تو تنها خوری
17. M4:1815 ای فلک‌پیمای چست چست‌خیز زانچ خوردی جرعه‌ای بر ما بریز
18. M4:1816 میر مجلس نیست در دوران دگر جز تو ای شه در حریفان در نگر
19. M4:1817 کی توان نوشید این می زیردست می یقین مر مرد را رسواگرست
20. M4:1818 بوی را پوشیده و مکنون کند چشم مست خویشتن را چون کند
21. M4:1819 خود نه آن بویست این که اندر جهان صد هزاران پرده‌اش دارد نهان
22. M4:1820 پر شد از تیزی او صحرا و دشت دشت چه کز نه فلک هم در گذشت
23. M4:1821 این سر خم را به کهگل در مگیر کین برهنه نیست خود پوشش‌پذیر
24. M4:1822 لطف کن ای رازدان رازگو آنچ بازت صید کردش بازگو
25. M4:1823 گفت بوی بوالعجب آمد به من هم‌چنانک مر نبی را از یمن
26. M4:1824 که محمد گفت بر دست صبا از یمن می‌آیدم بوی خدا
27. M4:1825 بوی رامین می‌رسد از جان ویس بوی یزدان می‌رسد هم از اویس
28. M4:1826 از اویس و از قرن بوی عجب مر نبی را مست کرد و پر طرب
29. M4:1827 چون اویس از خویش فانی گشته بود آن زمینی آسمانی گشته بود
30. M4:1828 آن هلیلهٔ پروریده در شکر چاشنی تلخیش نبود دگر
31. M4:1829 آن هلیلهٔ رسته از ما و منی نقش دارد از هلیله طعم نی
32. M4:1830 این سخن پایان ندارد باز گرد تا چه گفت از وحی غیب آن شیرمرد

↓ download .txt ↓ JSON