بخش ۱۱۰ - دوم بار آمدن روبه بر این خر گریخته تا باز بفریبدش

1. M5:2597 پس بیامد زود روبه سوی خر گفت خر از چون تو یاری الحذر
2. M5:2598 ناجوامردا چه کردم من ترا که به پیش اژدها بردی مرا
3. M5:2599 موجب کین تو با جانم چه بود غیر خبث جوهر تو ای عنود
4. M5:2600 هم‌چو کزدم کو گزد پای فتی نارسیده از وی او را زحمتی
5. M5:2601 یا چو دیوی کو عدوی جان ماست نارسیده زحمتش از ما و کاست
6. M5:2602 بلک طبعا خصم جان آدمیست از هلاک آدمی در خرمیست
7. M5:2603 از پی هر آدمی او نسکلد خو و طبع زشت خود او کی هلد
8. M5:2604 زانک خبث ذات او بی‌موجبی هست سوی ظلم و عدوان جاذبی
9. M5:2605 هر زمان خواند ترا تا خرگهی که در اندازد ترا اندر چهی
10. M5:2606 که فلان جا حوض آبست و عیون تا در اندازد به حوضت سرنگون
11. M5:2607 آدمی را با همه وحی و نظر اندر افکند آن لعین در شور و شر
12. M5:2608 بی‌گناهی بی‌گزند سابقی که رسد او را ز آدم ناحقی
13. M5:2609 گفت روبه آن طلسم سحر بود که ترا در چشم آن شیری نمود
14. M5:2610 ورنه من از تو به تن مسکین‌ترم که شب و روز اندر آنجا می‌چرم
15. M5:2611 گرنه زان گونه طلسمی ساختی هر شکم‌خواری بدانجا تاختی
16. M5:2612 یک جهان بی‌نوا پر پیل و ارج بی‌طلسمی کی بماندی سبز مرج
17. M5:2613 من ترا خود خواستم گفتن به درس که چنان هولی اگر بینی مترس
18. M5:2614 لیک رفت از یاد علم آموزیت که بدم مستغرق دلسوزیت
19. M5:2615 دیدمت در جوع کلب و بی‌نوا می‌شتابیدم که آیی تا دوا
20. M5:2616 ورنه با تو گفتمی شرح طلسم که آن خیالی می‌نماید نیست جسم

↓ download .txt ↓ JSON