بخش ۸۲ - بازگشتن نمامان از حجرهٔ ایاز به سوی شاه توبره تهی و خجل هم‌چون بدگمانان در حق انبیا علیهم‌السلام بر وقت ظهور برائت و پاکی ایشان کی یوم تبیض وجوه و تسود وجوه و قوله تری الذین کذبوا علی الله وجوههم مسودة

1. M5:2078 شاه قاصد گفت هین احوال چیست که بغلتان از زر و همیان تهیست
2. M5:2079 ور نهان کردید دینار و تسو فر شادی در رخ و رخسار کو
3. M5:2080 گرچه پنهان بیخ هر بیخ آورست برگ سیماهم وجوهم اخضرست
4. M5:2081 آنچ خورد آن بیخ از زهر و ز قند نک منادی می‌کند شاخ بلند
5. M5:2082 بیخ اگر بی‌برگ و از مایه تهیست برگهای سبز اندر شاخ چیست
6. M5:2083 بر زبان بیخ گل مهری نهد شاخ دست و پا گواهی می‌دهد
7. M5:2084 آن امینان جمله در عذر آمدند هم‌چو سایه پیش مه ساجد شدند
8. M5:2085 عذر آن گرمی و لاف و ما و من پیش شه رفتند با تیغ و کفن
9. M5:2086 از خجالت جمله انگشتان گزان هر یکی می‌گفت کای شاه جهان
10. M5:2087 گر بریزی خون حلالستت حلال ور ببخشی هست انعام و نوال
11. M5:2088 کرده‌ایم آنها که از ما می‌سزید تا چه فرمایی تو ای شاه مجید
12. M5:2089 گر ببخشی جرم ما ای دل‌فروز شب شبیها کرده باشد روز روز
13. M5:2090 گر ببخشی یافت نومیدی گشاد ورنه صد چون ما فدای شاه باد
14. M5:2091 گفت شه نه این نواز و این گداز من نخواهم کرد هست آن ایاز

↓ download .txt ↓ JSON