بخش ۶ - صبر فرمودن خواجه مادر دختر را کی غلام را زجر مکن من او را بی‌زجر ازین طمع باز آرم کی نه سیخ سوزد نه کباب خام ماند

1. M6:284 گفت خواجه صبر کن با او بگو که ازو ببریم و بدهیمش به تو
2. M6:285 تا مگر این از دلش بیرون کنم تو تماشا کن که دفعش چون کنم
3. M6:286 تو دلش خوش کن بگو می‌دان درست که حقیقت دختر ما جفت تست
4. M6:287 ما ندانستیم ای خوش مشتری چونک دانستیم‌، تو اولی‌تری
5. M6:288 آتش ما هم درین کانون ما لیلی آن ما و تو مجنون ما
6. M6:289 تا خیال و فکر خوش بر وی زند فکر شیرین مرد را فربه کند
7. M6:290 جانور فربه شود لیک از علف آدمی فربه ز عز است و شرف
8. M6:291 آدمی فربه شود از راه گوش جانور فربه شود از حلق و نوش
9. M6:292 گفت آن خاتون ازین ننگ مهین خود دهانم کی بجنبد اندرین
10. M6:293 این چنین ژاژی چه خایم بهر او گو بمیر آن خاین ابلیس‌خو
11. M6:294 گفت خواجه نی مترس و دم دهش تا رود علت ازو زین لطف خوش
12. M6:295 دفع او را دلبرا بر من نویس هل که صحت یابد آن باریک‌ریس
13. M6:296 چون بگفت آن خسته را خاتون چنین می‌نگنجید از تبختر بر زمین
14. M6:297 زفت گشت و فربه و سرخ و شکفت چون گل سرخ هزاران شکر گفت
15. M6:298 که گهی می‌گفت ای خاتون من که مبادا باشد این دستان و فن
16. M6:299 خواجه جمعیت بکرد و دعوتی که همی‌سازم فرج را وصلتی
17. M6:300 تا جماعت عشوه می‌دادند و گال که ای فرج بادت مبارک اتصال
18. M6:301 تا یقین‌تر شد فرج را آن سخن علت از وی رفت کل از بیخ و بن
19. M6:302 بعد از آن اندر شب گردک به فن امردی را بست حنی هم‌چو زن
20. M6:303 پر نگارش کرد ساعد چون عروس پس نمودش ماکیان دادش خروس
21. M6:304 مقنعه و حلهٔ عروسان نکو کنگ امرد را بپوشانید او
22. M6:305 شمع را هنگام خلوت زود کشت ماند هندو با چنان کنگ درشت
23. M6:306 هندوک فریاد می‌کرد و فغان از برون نشنید کس از دف‌زنان
24. M6:307 ضرب دف و کف و نعرهٔ مرد و زن کرد پنهان نعرهٔ آن نعره‌زن
25. M6:308 تا به روز آن هندوک را می‌فشارد چون بوَد در پیش سگ انبان آرد‌؟
26. M6:309 زود آوردند طاس و بوغ زفت رسم داماد‌ان فرج حمام رفت
27. M6:310 رفت در حمام او رنجور جان کون دریده هم‌چو دلق تونیان
28. M6:311 آمد از حمام در گردک فسوس پیش او بنشست دختر چون عروس
29. M6:312 مادرش آنجا نشسته پاسبان که نباید کاو کند روز امتحان
30. M6:313 ساعتی در وی نظر کرد از عناد آنگهان با هر دو دستش ده بداد
31. M6:314 گفت کس را خود مبادا اتصال با چو تو ناخوش عروس بد‌فعال
32. M6:315 روز رویت روی خاتونان تر کیر زشتت شب بتر از کیر خر
33. M6:316 هم‌چنان جمله نعیم این جهان بس خوش‌ست از دور پیش از امتحان
34. M6:317 می‌نماید در نظر از دور آب چون روی نزدیک باشد آن سراب
35. M6:318 گنده پیر‌ست او و از بس چاپلوس خویش را جلوه کند چون نو عروس
36. M6:319 هین مشو مغرور آن گلگونه‌اش نوش نیش‌آلودهٔ او را مچش
37. M6:320 صبر کن کالصبر مفتاح الفرج تا نیفتی چون فرج در صد حرج
38. M6:321 آشکارا دانه پنهان دام او خوش نماید ز اولت انعام او

↓ download .txt ↓ JSON